Je hebt alles, wees dan gewoon gelukkig toch?!

Je hebt alles, wees dan gewoon gelukkig toch?!

Vaak krijg ik tijdens een intakegesprek de vraag: “wanneer zoeken mensen een coach? Zijn dat niet meestal mensen met zware problemen? Mensen uit gebroken gezinnen? Mensen die werkloos zijn? Mensen die niets hebben om gelukkig te zijn?

Zo ook die ene man, rond 40 jaar, spontaan, hartelijk, gelukkig getrouwd, 3 schatten van kinderen, mooie baan, een nieuwbouwwoning met behulp van zijn ouders, die naast hem woonden weliswaar, maar lekker gemakkelijk voor de praktische zaken en zeker met de kleinkinderen. Hij had veel vrije tijd en in het weekend was hij een gepassioneerde voetbaltrainer voor de jeugdploeg in zijn stad. En toch was hij niet gelukkig. Niet iedereen in zijn omgeving begreep waarom hij “niet gewoon gelukkig en tevreden” kon zijn met zijn leven. Hij die alles had.

Via kennissen kwam hij bij mij langs. Ze zeiden dat ik goed kon luisteren zonder te oordelen.

Het klikte meteen en we begonnen aan een heel mooi traject met verschillende sessies, waarbij ik het sluitstuk van deze zoektocht graag met jullie deel in de vorm van een Chinees jeugdverhaal. (met permissie)

De Chinese steenhouwer

In China leefde eens een steenhouwer die ontevreden was. Hij had een mooie baan maar moest er hard voor werken om zijn leven te onderhouden. Op een dag kwam de steenhouwer langs het prachtige huis van een rijk man. “Deze man moet enorm machtig zijn. Ik zou wensen dat ik kon zijn als hem“, dacht de steenhouwer. De steenhouwer werd de rijke man. Hij bezat meer rijkdom dan hij ooit had kunnen dromen.

Maar al snel kwam er een hoge regeringsbeambte op bezoek, vergezeld door bedienden en geëscorteerd door soldaten. Iedereen, rijk of arm, moest een diepe buiging maken voor de stoet. “Wat is die man machtig“, dacht de steenhouwer. “Ik zou willen dat ik die beambte kon zijn.” De steenhouwer werd de beambte.

Hij werd rondgedragen in zijn draagstoel, gehaat door de mensen die voor hem moesten buigen en gevreesd vanwege zijn macht. Het was een hete zomerdag en de steenhouwer voelde zich benauwd in zijn draagstoel. Hij keek op naar de brandende zon en dacht: “Wat is de zon toch machtig. Ik zou willen dat ik de zon was.” De steenhouwer werd de zon.

Hij scheen onbarmhartig over het land, verschroeide akkers en scheen neer op alle mensen. Maar een enorme wolk schoof tussen de zon en de aarde zodat zijn licht het land en de mensen niet meer raakte. “Wat is die regenwolk machtig“, dacht de steenhouwer. “Ik wilde maar dat ik die wolk was.” De steenhouwer werd de regenwolk.

Hij overstroomde de akkers en de dorpen. Al snel merkte hij echter dat hij werd weggeduwd door de wind. “Wat is die machtig. Ik wou dat ik de wind kon zijn“, dacht de steenhouwer. En hij werd de wind.

Hij ontwortelde bomen, blies de pannen van het dak en werd gevreesd door iedereen. Maar na een tijdje stuitte hij op iets dat niet meegaf: het was een grote steen, die boven alles uittorende. “Wat is die steen machtig“, dacht hij. “Ik wilde maar dat ik die steen was.” En toen werd hij de steen. Machtiger dan al het andere op de wereld. Tot hij het geluid hoorde van een hamer en een beitel die in de massieve steen stond te hakken. “Wat zou er nou machtiger kunnen zijn dan ik?“, dacht hij. Hij keek omlaag en zag daar de gedaante van een vermoeide maar tevreden steenhouwer.

123

verlangen hart

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s